De groene gordel van Valencia is een fijne plek om te wandelen, fietsen, joggen, basket- of voetbal te spelen, ijsjes te eten, sangria te drinken of te chillen op een bankje. Terwijl wij druk bezig zijn met dat laatste, loopt er een moeder met dochter voorbij op zoek naar de ideale fotoplek. Het is zonnig, maar er staat een stevige bries. Niet dat dit een probleem is voor het zwaar gehaarlakte kapsel van het kind. Alles aan haar lijkt afgemeten: het perfect geplooide rokje, de blinkende witte schoenen en het topje met vrolijke palmbomen. De foto’s zeggen waarschijnlijk: zie hier de meest gelukkige zevenjarige ter wereld. Maar wij zitten achter de schermen te kijken naar een verveeld en verkleumd meisje dat genoeg heeft van een moeder die haar streng dirigeert (en zelf wel lekker een warme jas en makkelijke schoenen aanheeft). “Blijf eens staan schat. Nog iets naar rechts… nog meer naar rechts. En nu naar voren buigen. Niet zo diep. En kijk nu naar achteren. En lach. Lachen. He, lach eens! LACH-EN!”
Even later zitten we op een terras bocadillos naar binnen te werken wanneer ik een herkenbaar deuntje naast mij hoor. “Chouffa, kijk eens naar het baasje. Chouffaaaaaaa, kijk eens hier. Nee hier. Omhoog. Ja. Nee. Omhoog, zei ik. Chouffa, kom op. Chouffa. Chouffa! CHOUFFA!!” Nee, señorita, ik denk niet dat uw hond op de foto wil. Hij is het slachtoffer van de digitale revolutie. Vroeger zouden we niet de helft van ons rolletje verschieten aan die trouwe viervoeter en waren we ook zuiniger met het fotograferen van onze kinderen. Drie mooie foto’s aan de kust en een paar in het zwembad, een met dat reuze-ijsje in het hotel en nog eentje op de hoogste glijbaan van de speeltuin. Het woord poseren kenden we nog niet en we trokken graag een gekke bek net voor de flits afging. Ergo: we zien er allemaal uit als debielen in onze oude fotoalbums. Of je ziet alleen onze benen omdat moeder niet doorhad dat haar vinger nog voor de lens zat.
Nu zien we een jonge vrouw perfect belichte foto’s uit duizend-en-één verschillende hoeken maken met op de achtergrond Ciutat de les Arts i les Ciències. Zo kan ze er straks de beste uitkiezen om haar Tinder-profiel een boost te geven. De foto’ s zeggen waarschijnlijk: ik ben een spontane meid die houdt van reizen; zie hier mijn kiekje uit Valencia. Maar ondertussen zit ze behoorlijk hard te zwoegen om die spontane lach 35 shots lang vast te houden en geen selfie-arm te krijgen. Wij zitten erbij, kijken ernaar en drinken onze cocteles in stilte. Niet vergeten straks de lunch op Instagram te plaatsen. #foodporn #hetgoedeleven #alwaysbetteronholiday
it's always better on holiday 