Vorig jaar verzamelden tweehonderd fans van over heel de wereld op het kleine Griekse eiland Hydra. Ze herdachten samen het overlijden van hun held, Leonard Cohen, op de plek waar deze schrijver ook een zanger werd. Als je er op alle andere dagen van het jaar bent, lijkt het alsof het eiland zijn meest bekende bewoner vergeten is. Zij die de weg door het doolhof van smalle, kerende straatjes tot aan het voormalig huis van Cohen weten te vinden, wacht een lichte teleurstelling. Dit is geen pelgrimsoord. De gevel is, behalve een paar roze bloemen aan de deurklopper, verstoken van elke parafernalia. Geen naambordje, geen kransen, geen kaarsen, geen foto’s in een kader of gedichten onder een steen. Vriendlief is er nochtans zeker van dat dit hét huis is. Het world wide web bevestigt. We maken dan maar een foto. Voor de meeste vrienden thuis zal het niet meer lijken dan een grijze deur in een witgewassen gevel. Geen tempel van een muzikaal genie. Maar dat is nu eenmaal het lot van helden. Ze zijn enkel heroïsch in de ogen van hun aanbidders.
‘S avonds zien we de zon ondergaan vanop een terras in de haven. Mijn vriend tikt me aan: “Ben ik nou helemaal gek of staat daar Monty Don op de kade?” Zijn woorden moeten nog inzinken als ik me omdraai. De hovenier der hoveniers? De groene vingers van de BBC? De man die Engeland onkruid leerde wieden? Als twee opgewonden kinderen kijken we rond. Heeft iedereen het gezien? Monty Don is op Hydra! Niemand kijkt om als hij voorbij loopt, zijn rolkoffertje hard tikkend tegen het marmer. Hier is Mr. Don duidelijk geen tuinheld. Hier is hij gewoon die goedlachse Britse toerist met het rare haar.
Wanneer we voorbij middernacht terugkeren naar ons verblijf worden we begroet door een medebewoner. De Australische hippie zit zoals elke avond buiten op zijn stoep een sigaretje mét te roken. “He, weten jullie wie ik ben tegengekomen vandaag?” “Monty Don!”, roepen we haast in koor. “Nee man, David Gilmour!” Het wederzijds enthousiasme laat even op zich wachten terwijl we ons proberen te herinneren wie dat ook weer is. Het lief komt gelukkig snel op Pink Floyd. Onze buurman knikt heftig en grijnst van oor tot oor. “Ja, mooi was dat: David Gilmour! Man, man, echt geweldig… Maar wie is die Monty Don eigenlijk?”
it's always better on holiday 