Alpendroom

Naarmate ik ouder word, onthoud ik mijn dromen steeds minder goed. En als er eentje het ochtendgloren haalt, is hij meestal het herinneren niet waard. Zes jaar geleden is het alweer dat ik nog eens een droom van formaat had. Zo eentje die nog de hele dag door je hoofd blijft spoken. Die je aan iedereen vertelt. In mijn droom was ik getrouwd met Till Lindemann, de zanger van Rammstein. In mijn wakkere leven heb ik helemaal niets met de beste man en nog minder met zijn muziek, maar tijdens deze nachtelijke uitspatting vond ik hem echt wel het snoepje van de week. Van het fortuin dat hij vergaard had met het spugen van bier op het publiek, was niet veel meer over. We leefden in een caravan, met afdak. Hieronder zat hij in zijn ondergoed bier te consumeren met zijn vrienden. Bier dat ik, bak voor bak, van de supermarkt vijf kilometer verderop te voet naar huis sleepte want we hadden geen geld voor een auto. Daarna kon ik met mijn gebroken rug kleren schrobben in een teil met wasbord want we hadden ook geen geld voor een wasmachine. Totdat manlief weer “Mehr Bier!” schreeuwde en ik de volgende krat Bitburger moest halen. Het was een hondenleven, maar toch was ik dol op hem. Hij sloeg me wel eens, maar niet heel vaak. En af en toe mocht ik zelf ook een pintje nemen. Naar het einde van de droom nam mijn luciditeit echter toe en kwam het besef dat ik misschien toch niet het lot uit de loterij had getrokken. Ik stopte mijn boodschappentas vol met kleren en verliet de caravan en Till als een dief in de nacht.

Het moet de Duitsheid der dingen zijn die ervoor zorgt dat ik in Liechtenstein een vervolg hierop droom. Het zijn de uivormige torens die de skyline van elk dorp typeren, de geur van versgebakken bretzels, de halve liters lauwe pils, het oneindige aanbod aan bock-, knack-, curry-, Frankfurter-, Weiss-, Blut- of Bratwurst. Het is het courante gebruik van het font Fraktur, een lettertype dat nu voornamelijk voor krantentitels en bieretiketten gebruikt wordt, maar vroeger de enige drukletter was in het Duitstalig gebied. Een font dat wij nog steeds associëren met de nazi’s, terwijl het uitgerekend Hitler was die het in 1941 verbood in Duitsland. Hij had ook wel door dat als je de wereld wil veroveren, je er beter voor zorgt dat je propaganda leesbaar is. En zo werd Fraktur opgegeven ten gunste van het type Antiqua dat al veel langer door de rest van Europa gebruikt werd. En zo kwam het dat ik in mijn alpendroom Till Lindemann terug tegen het imposante lijf liep. Een beetje knullig vraag ik hem: “Waren wij niet getrouwd ooit?” Hij hoort het duidelijk in Köln donderen. “Nee,” zegt hij zonder verpinken, “maar als je wil kunnen we dat alsnog doen.” Tot mijn grote verbazing hoor ik mezelf “is goed” zeggen.